W Krakowie na Retoryka

Wieczór przedkonferencyjny. Trwa praca nad wspólnym referatem.
— Masz za dużo slajdów — zarzuca mi Aldona. Spoglądam na nią. Ona wytrzymuje mój wzrok. Patrzę więc dalej. Ona także.
— Zajebisty sposób na marnowanie czasu — konkluduje.

- Ina! Mamy lody! - dobiegło z łazienki moje głośne wołanie. Pragnęłyśmy mrożonej herbaty z Bunkra, ale zbliża się koniec miesiąca - no i sesja wciąż wisi nad nami. Więc dobre i lody.
- Zjem wszystko lody - rzekłam z zadowoleniem, wygrzebując białą czekoladę z zielonego pudełka. - A potem ZJEM WSZYSTKO POWIETRZE.
- A ja najpierw zjem wszystko lody - odparła po chwili zastanowienia Ina. - Potem wypiję więcej kawy, będę jeść pierogi z mojej hałdy pierogów i na koniec zjem wszystko powietrze.
- Ja zjem wszystko powietrze wcześniej - zaprotestowałam.
- Dobra, ale będziesz mieć w brzuchu tylko lody i powietrze, a ja będę miała brzuch pełen pysznych rzeczy - odpowiedziała, zadowolona z siebie.
- Co z tego. Przecież bez powietrza umrzesz. - Wzruszyłam ramionami. - Wszyscy umrzemy.

(kontekst obligatoryjny)

W życiu każdego składacza i w życiu każdego projektanta, a nawet w życiu amatora (choć to już rzadziej) przychodzi ten błogosławiony moment, kiedy z(e stosunkowo) czystym sumieniem wybiera z menu "Plik" opcję "Eksportuj do PDF" czy "Zapisz jako RTF", powziąwszy w myślach postanowienie już nigdy więcej tego pliku nie otwierać, by przypadkiem nie zauważyć w nim samotnej, niezrzuconej przez nikogo zawieszki.

Przyszedł ten moment, choć oddać trzeba sprawiedliwość historii, że nie odwiedzał on Retoryka po raz pierwszy (ani też, jak się okazuje, ostatni), i na (czy może, skoro już personifikując, do) Inę(/y). Choć OpenOffice nie należy do szczególnie kumatych edytorów tekstu (polecam zwłaszcza wstawianie glifów i eksport do pdf), czasem nie ma biedny edytor wielkiego wyboru.

Przy formatowaniu konspektu pracy rocznej, na przykład. 

 - Rewelacyjnie, świetnie, genialnie, super, klawo, niesamowicie, morowo, no cudeńko! - dobiegły mnie entuzjastyczne okrzyki od strony biurka.

- O, skończyłaś? Pokaż - odpowiedziałam z zainteresowaniem.

Odpowiedź była krótka i mówiła o "projekcie" wszystko. 

- Nie. 

Prowincja. Koniec sesji, wszystkie stoliki zajęte, Pan Od Zeszytu z Podpisami krąży. Kakałko, kawa, nastrój frywolny.

Rozmowa toczy się na temat fatalnego krakowskiego chleba, padają nazwy piekarń, miejscowości, nazwiska legendarnych piekarzy i wdów po nich. Naturalnie nikt nie piecze chlebów jak własna matka, nikt też nie robi takich...

- ...muślinowych sosów - westchnęła Ina, rozpływając się we wspomnieniach.

- Pierogów! - dorzuciłam.

Po chwili zastanowienia, wraz z wywołanym przez nagły a smakowity obraz z przeszłości dramatycznym headdeskiem, z moich ust popłynęło rozpaczliwe:

- Rosół Cioci Krysi...

 Co zabrzmiało niemal jak Barszcz Walczaka. Choć zaręczam, że moja ciocia nie doprawia go sposobem Piotrka.

Ciemność za oknem zapadła dobrych parę godzin temu. W pokoju wszystkie lampy zgaszone, skrypty na podłodze, na półce, na biurku. Noc przed sesją.

W ciszy zapadłej nad parkietem słychać lekko przytłumiony przez poduszkę głos Iny:

- Ten materac jest... płaski.

W pierwszej chwili nie wiedziałam, jak mam odpowiedzieć na tak filozoficzną konstatację. Filozofia nigdy nie była moją mocną stroną.

- Nie jestem pewna, jak mam to interpretować - odmruknęłam ostrożnie.

- Nie mogłam znaleźć lepszego słowa - wyjaśniła. Zabrzmiało jak wyzwanie.

- Hm. Miałaś na myśli to, że się nie zapada pod twoim ciężarem, czy to, że jesteś w pozycji horyzontalnej? - chciałam ustalić ścieżkę poszukiwań odpowiedniejszego określenia.

- To pierwsze - padła lakoniczna odpowiedź.

- To może... niezapadalny.

Po chwili ciszy, gdy obie kontemplowałyśmy adekwatność określenia do opisywanej sytuacji, Ina westchnęła.

- Jestem przekonana, że dałoby się to wyrazić jakimś eleganckim dystychem...

- Może sonetem? - podchwyciłam.

- Nie wiem, czy to się nadaje na tak długą formę - odrzekła, zniechęcona.

- O, czym zapełniłabyś pierwsze dwie strofy, a czym dwie ostatnie? - spytałam, nabierając entuzjazmu dla rzuconego mimochodem pomysłu. Ina nie podzielała mojego zainteresowania.

- Nie wiem.

- To proste - kontynuowałam. - W pierwszych opisałabyś zmysłowość doznania niezapadalnej płaskości, a w ostatnich, jak się z tym czujesz.

- Myślę, że mogłabym to wyrazić derywatami od pewnego popularnego słowa, z którym wszyscy kiedyś mieliśmy ortograficzny problem - odparła, nawiązując do modnego ostatnio na uczelni prześcigania się w eufemizacji rzeczywistości.

- Myślisz, że potencjał słowotwórczy naszego języka jest tak duży, że zapełniłabyś tym aż dwie strofy? - tu znów ja okazałam swój sceptycyzm.

- Tak. Ale na zasadzie chiazmu.

- Mhm - zgodziłam się. - Ale to już nie byłby schemat "a b, b a", a raczej coś w stylu: "A a, a A".

Ina krótko oceniła wartość żartu:

- To było hermetyczne.

Racja. 

Ina siedzi pod lampą, otoczona notatkami i Tatarkiewiczem.

- No więc z tego wynika, że jeśli byt jest niebytem, to nie istnieje! - wybucha w ataku nagłej złości na sofistę Gorgiasza.

Rzucam okiem znad plumkającego Jacaszkiem laptopa i przypominam sobie perypetie paradoksalne Zenona z Elei.

- To trochę przypomina mi ten problem z wielością, że byt jest jednocześnie nieskończenie wielki i nieskończenie mały.

Po chwili zastanowienia:

- Myślę, że byt ma jakiś problem ze sobą. 

— Lubiłem lekcje łacińskie — powiedział św. Augustyn.

— Nigdy nie zostanę Ojcem Kościoła — powiedziała Aldona.

- Wrócę innym człowiekiem.

Powiedziała Ina, wychodząc po PlayOnline.

Jednego poranka Ina stanęła przede mną na jednej nodze i powiedziała:

- Fajnie byłoby być mimem.

Po czym wybałuszyła oczy i przechyliła się w lewo, wyciągając do przodu ręce.

Ja siedziałam na swoim łóżku, oparta o ścianę, czytając teksty na ćwiczenia ze współczesnej. Spojrzałam na nią ciekawie. Teraz kucała rytmicznie przed otwartą szafką z notatkami.

- Nuda, nuda, nuda, huh? - rzuciłam znad Błońskiego.

Ina w odpowiedzi zrobiła szpagat.

- Nuda, nuda, nuda, STRES - podsumowałam.

Kolokwium z fonostylistyki zbliżało się nieubłaganie. 

- Cierpię na paranoję mleka - mruknęłam jednego wieczora z twarzą wtuloną w poduszkę. Zabrzmiało to dość grobowo.

- Na co? - odmruknęła Ina ze swojej części pokoju.

Podniosłam się na łokciu i powtórzyłam:

- Na paranoję mleka.

- Rozwiń - im później rozmawiałyśmy, tym bardziej lakoniczne stawały się odpowiedzi.

Przewróciłam się więc na drugi bok, by nie musieć powtarzać każdego zdania.

- To proste. Wiesz, że zwykle piję mleko prosto z butelki. Nie chcę jednak przypadkiem wypić głębokiego haustu mleka, które się zepsuło, więc kiedy otwieram butelkę, najpierw wącham jej zawartość. Nie ufam jednak mojemu nosowi, piję więc mały łyk i dopiero kiedy przekonam się, że smak jest w porządku, wtedy piję tyle, ile chciałam się napić.

- I gdzie tu paranoja? - Ina kipiała sceptycyzmem.

- Nie, paranoja zaczyna się wtedy, gdy, z zachowaniem całej procedury, piję mleko przed obiadem, jem obiad, po czym ponownie chcę się napić, sięgam po butelkę i wszystkie etapy muszę przejść jeszcze raz.

- Bez przesady, przecież mleko nie mogło się zepsuć w ciągu dziesięciu minut, kiedy jadłaś obiad.

- No właśnie. Paranoja.